Toen ik onlangs door Frankrijk reed, werd ik stil door het idee dat ik al zoveel jaren door hetzelfde land rijd en dat het elke keer zo anders is. Ik ontdekte steeds nieuwe dingen en bekeek omgevingen anders. Ik stelde ook vast dat ik me er minder van voorstelde voor ik ergens kwam.
We vormen zoveel goede en minder goede beelden en verwachtingen van de dingen voor ze werkelijk plaats vinden.
Eenmaal we doorhebben dat we in dualiteit denken, kunnen we het accepteren. Het is pas wanneer we opmerken hoe vlug we iets of iemand positief of negatief beoordelen, dat het duidelijk wordt dat dit onbewust oordelen ons weghaalt van onze ware kern. En dan gaan we het geluk buiten onszelf zoeken, waar het niet te vinden is.
Als we voortdurend gefocust zijn op positief en negatief, onderdrukken we heel wat emoties. Juist die stroom van emoties, wat ze ook zijn, brengt ons bij bewustzijn.
Het grootste deel van mijn leven zag ik enkel alles positief, zowel voor mezelf als naar en ander toe, alsof slecht niet bestond. Pas later heb ik de andere kant van het leven leren zien en accepteren. Nu hou ik meer en meer van de realiteit zoals die op het moment is.
Zolang we denken in termen van goed en slecht, positief en negatief zullen we lijden. De meeste religies en concepten uit het verleden zijn gebaseerd op straf en beloning, goed en slecht. Door bewuster te worden kijken we daar anders naar. We bereiken meer en meer het punt van gelukzaligheid waarbij we niet gefocust zijn op die dualiteit.
Ook deze moet men goed in de gaten houden. Soms is de focus zo op de strijd gericht, zo op winnen en verliezen dat men ondertussen niet ziet dat een ander daar van profiteert. Blijf bewust van de strijd, maar verlies het geheel niet uit het oog.
Speelgoed voor winnaars en verliezers? De winnaar zal het spreekwoord gebruiken en misbruiken en de verliezer zal beweren dat hij of zij niets gezegd heeft. Onthou dat de “mind” en het “ego” altijd willen winnen en gelijk halen. Dit spreekwoord past daar zeer goed bij.
Ik heb in mijn leven lang rondgelopen met schuldgevoel. Ik kon zo meevoelen en probeerde iedereen te helpen zodat ik veel te veel beloofde. Meestal kon ik niet eens de helft ervan waarmaken. Tezelfdertijd zag ik weer zoveel dingen waarmee ik iemand plezier kon doen. Elke dag opnieuw probeer ik mijn beloftes na te komen. Intussen ben ik dubbel alert bij mensen van wie ik veel hou, zodat ik geen uitzonderingen maak en vanalles beloof. Langzaam vind ik de middenweg, maar het blijft een zwak punt voor mij.
Dat is een van de redenen dat ik een veel minder druk programma heb na de zomer en waarom het kantoor dicht is in de namiddag. Ik wil weer meer tijd om mijn eigen onkruid te wieden. Vroeger nam ik daar veel meer tijd voor. Overal zie je helpende handen, maar hoe gaat het met de eigenaars van die handen?
Daar ben ik vroeger ook extreem in geweest. Toen ik nog in Wenduine aan de zee woonde en ook in Ibiza, nam ik enorm veel tijd voor mijn eigen yoga en meditaties. Het kwam zover dat ik in niemand nog iets verkeerd zag. Dat heeft mij natuurlijk ook een berg ontgoochelingen bezorgd. Dankzij mijn extremen, begin ik de weg van mijn authentieke zelf te volgen.
@rolandlbi© Copyright 2012 | Roland Verschaeve | All Rights Reserved
Reacties